"Ulusal savunma stratejisi genellikle birkaç temel unsur içerir. Birincisi, diğer ülkelerden gelebilecek askeri saldırganlık, terörizm, siber saldırılar veya ekonomik istikrarsızlık gibi potansiyel tehditleri belirler. İkincisi, caydırma, vatandaşların korunması ve ittifakların sürdürülmesi gibi ulusal savunmanın hedeflerini tanımlar. Son olarak, silahlı kuvvetlerin modernizasyonu, teknolojiye yatırım veya uluslararası ortaklıkların güçlendirilmesi gibi bu hedeflere ulaşmanın yollarını detaylandırır."

 

Dünya genelindeki hükümetler stratejik savunma yeteneklerini yeniden değerlendiriyor. Özellikle Avrupa'daki birçok ülke, on yıllarca süren savunmaya yetersiz yatırımın ardından açığı kapatmaya çalışıyor ve acil ulusal güvenlik ihtiyaçlarını karşılama yeteneklerini güçlendirmeye odaklanıyor: yetenek açıklarını kapatmak, stokları yeniden oluşturmak ve mevcut sistemleri siber tehditlere karşı güçlendirmek.

Bu tür çabalar gerekli ancak hala bazı eksiklikler içermektedir. Yapay zekâ, otonom sistemler, uzay, biyoteknoloji, kuantum teknolojileri ve daha fazlasını kapsayan yeni ve gelişmekte olan savunma teknolojileri, çatışmanın doğasını değiştiriyor ve askeri üstünlüğün gelecekteki tanımını dönüştürüyor. Karar vericilerin bu stratejik çıkarları birlikte değerlendirmeleri çok önemlidir.

Avrupa—özellikle Birleşik Krallık ve hem NATO hem de AB üyesi olan tüm ülkeler—bu yeni jeostratejik alanda yol alırken benzersiz zorluklarla karşı karşıya. Bu durum, Avrupa'nın araştırma potansiyelini kullanılabilir savunma ürünlerine dönüştürmekte zorlandığını gösteriyor. Potansiyel ile uygulamadaki uyumsuzluk, büyük ölçüde yerli askeri son kullanıcılar tarafından gelen tutarlı talebin olmamasına bağlıdır. Ancak bu talebin artması bekleniyor. Birçok Avrupa ülkesi, savunma harcamalarını 2035 yılına kadar yıllık GSYİH'nin %5'ine (bunun %3,5'i temel savunma harcamaları şeklinde olacak) çıkarmayı hedefliyor.

Savunma Teknolojisi Alanındaki Sınır Nedir?

Politik liderler genellikle sınırlı kaynaklar çerçevesinde stratejik güvenlik kararları almak zorundadır. Ulusal kaynakları etkin bir şekilde önceliklendirmek, kullanmak ve savunma kapasitelerini en üst düzeye çıkarmak için bu liderler üç temel noktayı belirlemeyi hedeflemelidir:

-Savaşın geleceğini şekillendirme olasılığı en yüksek olan teknolojiler nelerdir?

-Bu teknolojiler ne kadar hızlı gelişir?

-Bu teknolojilerin savaş alanında geniş ölçekte etki yaratacağı hususlar nelerdir?

Yüksek Etkili Savunma Teknolojisi Uygulamaları

Bu uygulamaları 9 ana başlıkta tanımlayabiliriz;

• Yapay zekâ
• Kuantum teknolojileri
• Otonom sistemler
• Biyoteknoloji ve insan geliştirme teknolojileri
• Uzay
• Hipersonik sistemler
• Yeni malzemeler ve üretim
• Gelişmiş enerji silahları ve sahada kullanılabilir enerji kaynakları
• Yeni nesil iletişim şebekeleri

Bu teknolojilerin her biri için mevcut gelişim düzeyi önemli bir faktör olmakla birlikte, ilerleme hızı da aynı derecede önemlidir.  Savunma uzmanlarına göre, yapay zekâ destekli uygulamalar (örneğin, tehditleri gerçek zamanlı ve otonom olarak tespit eden, sınıflandıran ve bunlara yanıt veren sensörler ve yardımcı unsurlar ile daha hızlı karar vermeyi desteklemek için büyük miktarda veriyi işleyen istihbarat analizi ve karar destek sistemleri) şu anda özellikle hızlı bir şekilde gelişiyor. Buna karşılık, askerlerin dayanıklılığını ve korunmasını artıran insan güçlendirme sistemleri, diğer uygulamaların çoğundan daha yavaş ilerliyor.

Teknoloji uygulamalarındaki ilerleme hızındaki farklılıklar önemlidir çünkü bu farklılıklar, ülkelerin yerli çözümler geliştirme konusunda ne kadar zaman ve imkana sahip olacağını belirler. Tüm ülkelerin aynı kaynaklara, hedeflere ve güvenlik ihtiyaçlarına sahip olmaması nedeniyle, bu küresel eğilimlerin bölgesel değerlendirmelerini, her bölgenin rekabet etme, iş birliği yapma veya ortaya çıkan savunma teknolojisi ortamını şekillendirme konusundaki konumuna dayandırmak önemlidir.

Avrupa'nın ARGE de Önemli Açığı

Avrupa şu anda bu yeni savunma teknolojilerinin geliştirilmesinde diğer büyük askeri güçlerin gerisinde kalıyor, bununla beraber Avrupa bu alanda küresel olarak üçüncü sırada görünmektedir; tek istisna, asker kabiliyetini ve hayatta kalma yeteneğini artırma sistemler alanında olup, bu alanda Avrupa ikinci sırada yer alıyor.

Avrupa, yapay zekâ, kuantum teknolojileri, uzay, enerji ve itki sistemleri ile biyoteknoloji ve insan geliştirme teknolojileri alanlarında yüksek kaliteli araştırmalarda önemli bir liderliğe sahiptir.

Ancak bilimsel araştırmaların çığır açıcı sonuçlara yol açabilmesi için, genellikle patentli ürünlere dönüştürülmesi gerekir. Bölgenin güçlü temel araştırma kapasitesi, genellikle sınırlı düzeyde ticari gelişime yol açmaktadır. Avrupa'nın geliştirme konusunda iyi bir konumda olduğu gelişmiş teknolojilere yönelik talebin olduğu durumlarda bile, bölge bu talebi karşılayamamıştır. Örneğin, Avrupa, küresel saldırı sistemleri ve hipersonik füze savunma uygulamalarında küresel olarak beşinci sırada yer almaktadır, oysa bazı önde gelen savunma şirketleri bu silahlar üzerinde on yıllardır iş birliği yapmaktadır.

Ticarileştirmenin Önündeki Zorluklar

Bu dengesizliğin temel nedeni bir sır değildir. Avrupa Komisyonu, Ekonomik İş birliği ve Kalkınma Örgütü (OECD) ve Avrupa Yatırım Bankası tarafından hazırlanan çok sayıda raporun, hepsi de ortak bir soruna işaret etmektedir: ticarileştirme yollarının zayıflığı. Araştırmacıların patent başvurusu yapmalarına yönelik yetersiz teşvikler ve destek, öncü teknolojilere yönelik endüstri talebinin sınırlı olması ve Avrupa içindeki parçalanmış pazarlar ile fikri mülkiyet rejimleri, yeni ortaya çıkan yeniliklerin pazara hazır teknolojilere dönüştürülmesine yönelik çabaları engellemektedir.

Avrupa'nın geride kalan gelişim performansı, savunma alanındaki girişim ekosisteminde de açıkça görülmektedir. ABD'de Avrupa'ya göre iki kat daha fazla savunma girişimi bulunmakta ve bu girişimler son on yılda 8,5 kat daha fazla risk sermayesi yatırımından faydalanmıştır; ancak bu oran Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinden bu yana 7,5 katına düşmüştür.  Bu durum, ortalama olarak, yeni savunma teknolojisi uygulamaları geliştirmek için çalışan Avrupa şirketlerinin, ABD'deki muadillerine göre önemli ölçüde daha düşük değerlemelere sahip olduğunu göstermektedir.

Bu yatırım eğilimleri, Avrupa'daki özel yatırımların ve ticari faaliyetlerin, dünya standartlarındaki araştırma kapasitesini etkili, ölçeklenebilir ve uygun fiyatlı savunma teknolojisi ürünlerine dönüştürmek için yetersiz olduğunu göstermektedir. Yine de Avrupa'daki savunma alanındaki girişim faaliyetleri canlanma konusunda cesaret verici işaretler göstermekte.

Araştırmalar, Avrupa'nın savunma devlerinin de geleceğe yönelik stratejik hamleler yaptığını gösteriyor. Aslında, gelir bakımından en büyük on Avrupa savunma şirketi, ortalama olarak, yüksek etkili 19 savunma teknolojisi uygulamasının neredeyse üçte ikisinde aktif durumda. Bu uygulamaların çoğu henüz Ar-Ge aşamasının başlarında olsa da şirketler Avrupa'da teknolojik olarak gelişmiş bir savunma ekosistemi oluşturmaya önemli ölçüde katkıda bulunuyor.

Her bir savunma teknolojisi uygulamasının kesin sınıflandırması zaman içinde kaçınılmaz olarak değişse de bu çerçeve yatırım önceliklerini belirleme ve gözden geçirme yaklaşımını ortaya koymaktadır. Önemli olan, bu önceliklendirmenin her ülkenin savunma stratejisinin özelliklerini hesaba katmasıdır; bu strateji, ülkenin yurt içinde geliştirilmesini gerekli gördüğü belirli teknolojileri öne çıkarabilir. Öncelikli husus, uzun vadeli seçenekleri kısa vadeli aciliyetle ve mevcut güçlü yönlerin kullanımını yeni olasılıkların keşfiyle dengeleyen bir yaklaşım benimsemektir.

Ulusal savunma stratejisi genellikle birkaç temel unsur içerir. Birincisi, diğer ülkelerden gelebilecek askeri saldırganlık, terörizm, siber saldırılar veya ekonomik istikrarsızlık gibi potansiyel tehditleri belirler. İkincisi, caydırma, vatandaşların korunması ve ittifakların sürdürülmesi gibi ulusal savunmanın hedeflerini tanımlar. Son olarak, silahlı kuvvetlerin modernizasyonu, teknolojiye yatırım veya uluslararası ortaklıkların güçlendirilmesi gibi bu hedeflere ulaşmanın yollarını detaylandırır.

Günümüzün birbirine bağlı dünyasında, ulusal savunma stratejisi geleneksel askeri kaygıların ötesine geçer. Genellikle siber güvenlik, ekonomik dayanıklılık ve hatta uzay araştırmalarını da kapsar ve modern tehditlerin çok yönlü doğasını yansıtır. Askeri yetenekleri ulusal önceliklerle uyumlu hale getirmek bir ülke için oldukça önemlidir. Bu strateji bir ülkenin krizlere yanıt vermeye hazır olmasını sağlarken, küresel ölçekte barış ve güvenliği de destekler.

Özetle, Ulusal Savunma Stratejisi, sürekli değişen bir dünyada halkını ve çıkarlarını korumak için bir yol haritası sunan, her ulus için hayati bir araçtır. Hazırlık ve diplomasi arasında bir dengeyi yansıtarak hem gücü hem de istikrarı sağlar.